Liederen

Dit lied spreekt tekstueel gezien voor zich. Er mag opgemerkt worden dat ‘clubje vier’ ondertussen vervangen kan worden door ‘clubje vijf’ aangezien clubje vier al lang en breed aan de horizon is verdwenen. Zo zal het in de toekomst zeker vaker gaan, het is aan de zangers om gezamenlijk af te spreken welk clubje zich ondertussen in de stinkende drek van betekenisloosheid wentelt. De melodie is afkomstig uit de onuitputtelijke bron van culturele schoonheid; Rusland. Dit is niet de enige Russische melodie die in de bundel voorkomt. Het was de melodie van een oorlogslied dat zingt over een meisje dat verlangt naar haar geliefde aan het front. Het schijnt dat de landelijke vereniging ook haar lied heeft geschreven op deze melodie. Dit lied wordt vaak iets trager gezongen, de tactus bevindt zich vaak ergens tussen 100 en 120 slagen per minuut. Aan het eind van het refrein wordt vaak een ritenuto ingelast.

Dit lied raakt de kern van het genootschapsleven, zoals dat geleeft wordt binnen Ut Lex Omnibus Discetur. Het is een kort, maar wel degelijk krachtig lied dat in een paar zinnen weer eens duidelijk maakt dat het Oudste zich in vol ornaat weet te manifesteren. Het werd in MMV geschreven, op de avond voor de moresmaaltijd van het dispuut. De melodie is ook door Elly & Rikkert gebruikt voor een kinderlied, ‘Jezus is de goede Herder’. Zij zingen het lied echter trager dan het behoort gezongen te worden. Een Heer gaat uit van 120 slagen per minuut.

Deze oude tekst is van profetische aard geweest. Hoewel het nooit van enige prominentie heeft getuigd, is het nu al helemaal uit het oog verdwenen. De melodie van dit lied stamt uit 1761, het was de melodie van het lied ‘Ah! vous dirai-je, maman’. Vaak wordt beweerd dat de compositie van Mozart zou zijn, dit is echter niet waar. Het tempo van dit lied ligt hoog, de tactus zweeft rond 140 slagen per minuut.

Op een wonderschone kerstmelodie van Felix Mendelssohn-Bartholdy zingt het Oudste één van haar schone zangen. Het spreekt van gepaste trots en een onwetend lidje krijgt zelfs even zicht op het ware studentenleven; ‘Ruikt den geur van den sigaar, toast met whisky op elkaar’. Het is een statig, trots lied dat hard en niet te snel gezongen dient te worden, het tempo zal rond 100 slagen per minuut liggen.

Dit is een betrekkelijk nieuw lied op het moment d’écrir. Op de melodie van het Russische volkslied (‘Gimn Rossijskoj Federatsii’) trappen de Heeren nogmaals, o zo terecht, in het gezicht van alle nietszeggende leden die met open mondjes stonden te luisteren. Ontdaan van melktandjes zullen ze misschien iets meer van de wereld begrijpen.

Het genootschap en in het bijzonder de Heeren Woltinge (olim Cantor) en Huls schreven ter ere van het derde lustrum. Het Lustrum werd groots gevierd met een reis, diner en borrel. Gasten aldaar aanwezig hadden een met dit triomflied een primeur. Enige tijd later brak er een oorlog uit in het Oostblok waarbij dit lied Russische tekst kreeg en het een befaamd strijdlied werd. Het origineel is een lofzang voor het Rood-Zwart wat is ontstaan, vol genade en waarheid. Schrander, onstuitbaar, ja glorieus!